De derde denkfout achter XBRL is dat ICT-technologie op zich altijd goed is. Door standaardisatie en automatisering wordt Nederland efficiënter, is de gedachte.

Wij zijn een ICT-bedrijf. Wij maken en ontwikkelen software, dus wij zouden graag zien dat ICT-technologie altijd nuttig is. Mensen vergeten wel eens dat technologie alleen maar een middel is, geen doel op zich. Het onbeheerst toepassen van technologie, zoals XBRL, berokkent meer schade dan dat het wat oplevert. 

Uit de eerste hand weten wij waartoe dat zal leiden.

Wij ontwikkelen software in Rusland voor Nederlandse bedrijven. U weet inmiddels wel waarom. Sinds 1997 hebben we in St. Petersburg een vestiging. Moesten we daar acht jaar geleden nog tien formulieren per maand inleveren, tegenwoordig zijn het bijna 70 formulieren.

En eigenlijk vinden alle ondernemers in Rusland dat wel best zo. Het kost geen werk. Al deze formulieren komen automatisch uit een boekhoudpakket. En dat boekhoudpakket kost maar 150 dollar per jaar. 

Mechanische controle van de virtuele werkelijkheid
Eingenlijk iedereen in Rusland weet dat de gegevens die ze afleveren niet stroken met de werkelijkheid. Net zoals wij marihuana gedogen. Als het op papier maar klopt, dat is voldoende. 
De afgelopen jaren zie je deze tendens ook bij de Nederlandse overheid. Het gaat niet om wat er staat, als we maar genoeg gegevens hebben. Het gaat om het uitvoeren van bureaucratrische regels. Dit proces heet mechanische controle, er wordt alleen nog maar gekeken naar de virtuele werkelijkheid. Je móet haast wel als je een stortvloed aan cijfers krijgt. 

In Nederland moeten we niet de weg inslaan die de Russen zijn ingeslagen. Als wij onze levensstandaard willen handhaven, moeten we ons onderscheiden. Onze kracht zit in flexibiliteit, in overleg, in ons aanpassen aan anderen. Teveel automatisering zorgt voor inflexibiliteit. De Nederlandse overheid zit op de verkeerde weg.

Het tribunaal voor informatiesystemen
In de tijd dat Lizatecs directeur, Hans van Nek, afstudeerde (1977) aan de TU Delft vertelde zijn afstudeerhoogleraar Prof. B.K. Brussaard altijd met veel visie over het Informatiesystemen Tribunaal. Brussaard was behalve hoogleraar ook directeur Overheidsautomatisering. Hij wist  waarover hij praatte en zag met lede ogen allerlei ontwikkelingen aan.
In zijn visie zou ergens in de 21ste eeuw de hele samenleving vastlopen, omdat er allerlei inflexibele aan elkaar vastzittende informatiesystemen waren gemaakt. Er kon niets meer veranderd worden aan de maatschappij. Wetten werden tegengehouden en uitgesteld. De Tweede Kamer vergaderde alleen nog maar over incidenten en de ene na de andere minister moest aftreden. Gezondheidszorg kon je niet meer krijgen, de politie kon geen boeven meer vangen en de economie liep vast. Alleen met ICT-bedrijven ging het heel goed!
Iedereen die bij deze puinhoop betrokken was, moest voor het tribunaal verschijnen. Brussaard als direct verantwoordelijke zag natuurlijk in dat hij één van de eersten zou zijn. Zoals een net tribunaal betaamt, stonden de straffen al bij voorbaat vast. Alle consultants kregen 20 jaar programmeerstraf, programmeurs mochten alleen nog maar systemen testen en alle  verantwoordelijke ambtenaren kregen werkstraf, ook als ze al met de VUT of met pensioen waren. Brussaard zou overigens een werkstraf juist als beloning hebben opgevat, want na zijn pensioen bij de overheid, en zijn gedwongen emeritaat als hoogleraar (zo heet dat), is hij gewoon doorgegaan met werken.