|
Bedelaars...
De Russische economie groeit, maar het aantal bedelaars ook, en het is niet altijd duidelijk voor mij of het nou goed is ze geld te geven of niet. Er zijn professionele bedelaars bij, die op strategische plaatsen worden gedeponeerd, en die voor hun ‘plekje’ moeten afdragen aan een ‘lokale organisatie’. Ze zien er heus zielig uit, maar wie zijn echt zielig? Wie hebben het echt nodig? Ze zijn er ook in zoveel verschillende vormen.
Er zijn er die op straat zitten met een fles in de hand, en aan hun gelaat te zien, verkeren ze in de laatste fase van hun alcohol verslaving.
Of in minder actieve vorm zie je ze als je net langs de bankautomaat bent geweest en met een volle portemonnee lekker melk, kaas en yoghurt staat te kopen in het buurtwinkeltje en een oud mager klein vrouwtje met een smoezelig tasje staat in haar hand muntjes te tellen. Voor die muntjes koop je misschien bij de Nederlandse super een blikje tomatenpuree, maar geen pak melk hier. Ik herinner me ineens dat het misschien een act is, ik gaf haar al eens eerder 100 roebel, maar toen keek ze heel beteuterd, verbaasd en blij. Een vriendin gaf zo’n vrouwtje op de markt ook eens een klein bedragje, maar dat gaf zoveel commotie onder de andere tellende vrouwtjes, dat ze het maar niet meer doet.
Dan heb je de oorlogsinvaliden die op een plankje met wieltjes over de kruispunten rollen en zo de auto’s bij de stoplichten benaderen. Oh ja, dit land is in oorlog herinner je je weer, en er sterven nogal wat leuke jonge mannen binnen het leger door ongelukken, pesterijen en ontgroeningen, maar die mensen op die plankjes, die zullen wel op een mijn gestapt zijn schat ik dan. Laatst was er zo’n plankroller met zijn handen in doeken en plastic tape gewikkeld, die zichzelf van metrostel naar metrostel begaf, met zijn moeder in het kielzog, die met luide stem weeklaagde. Veel mensen keken afkeurend naar de scène, maar ze haalden best veel geld op. Ik wist niet wat ik moest doen…
Zo'n dame komt langs met
de ambulance als je ziek
bent. Gratis. Of het meisje hier op de hoek in oude kleren en met één been die in regen en wind staat met haar krukken onder haar arm, met een briefje dat vertelt dat ze geld nodig heeft voor medische verzorging. Nu geef ik toe dat de medische zorg hier wel slechter is geworden, maar hij is nog steeds gratis en er zijn echt goede dokters en ze krijgen een goede opleiding. Die met die briefjes voor medische verzorging zitten meestal voor een of andere kerk in te werken op het schuldgevoel van de kerkgangers, maar zij zal wel niet gelovig zijn. Ik reken ze voor het gemak toch maar onder dezelfde categorie.
En dan mis ik ineens de Roma’s, de groepen rondzwervende zigeunervrouwen met een stoet kinderen om zich heen, die hadden hun kinderen zo getraind dat ze aan je benen gingen hangen tot ze iets kregen, wat je beter niet kon doen want het maakte het achtervolgen alleen maar erger, snel oversteken bij het spotten van zo’n groepje was het beste wat je kon doen. Of zo snel lopen dat zo’n kleuter zijn kleeftechniek niet kon toepassen. Een keurig heer vertelde mij eens beteuterd dat hij ze met zijn wandelstok had geslagen, dat het best pijn zou moeten hebben gedaan. Iemand anders vertelde dat hij heel hard met zijn tassen zwaaide met in één ervan een kristallen olifant van een kilo of zo, au! Ik besef dat ze er niet meer zijn, efficiënt door de Russische overheid verwijderd.
In de Sint Petersburgse Nederlandse vereniging is al een liefdadigheidspotje aan het ontstaan dat nog verder vorm moet krijgen. Een keertje een ‘Happy Meal’ trakteren voor alle Roma kinderen? Nieuwe schoenen en een winterjas kopen voor het dubbeltjes tellende vrouwtje? Een rolstoel en een IT administrator-cursus organiseren voor de militair op het plankje met wieltjes?
U zegt het maar…
|
