|
|
Vervolg
Tja we waren van onze kok gaan houden, maar naar het bleek niet iedereen. En eigenlijk hielden we meer van haar kookkunst dan van haar verdere gedrag. Tijdens het bakken de allermooiste pastijen ging de bemoeienis met bijvoorbeeld het uiterlijk en de parfumkeuze van onze vrouwelijke medewerkers steeds brutalere vormen aannemen. Daarbij kwam dat ze elk gesprek aan de eettafel in de rede viel, met vragen of het allemaal smaakte (ja dat deed het) en je kreeg commentaar alsof je een kleuter was als je het door haar opgeschepte bordje niet leeg had. Een maandje of wat keek ik het aan omdat alles zo heerlijk smaakte, en omdat we steeds zulk heerlijk eigengemaakt gebak kregen. Dan zaten we aan de thee met haar warme versgebakken kaneelbroodjes, en keken elkaar stiekem gniffelend aan, dat dit de andere negatieve eigenschappen toch wel weer compenseerde. Tot ik op een ochtend onze meest geliefde vrouwelijke project manager in tranen aantrof. De kok was zo beledigend tegen haar geweest, dat het teveel was geworden, om van gezellig de maaltijd te nuttigen nog maar niet eens te spreken. Ook ik werd bestraffend toegesproken. Ik had zelf een paar dagen de lunch verzorgd, omdat zij met vakantie was. Toen iedereen na een lang weekeinde terugkwam, had ze een pak zure melk in de koelkast gevonden, en kwam naar mij op mijn kamer om het op mijn bureau te zetten. Of ik dat maar zelf weg wilde gooien, dat was zij zelf niet van plan….
Ik bemerkte ook nog dat de hele eetkamer niet meer gebruikt werd, omdat elk gesprek, zelfs met klanten uit Nederland, onaangenaam werd verstoord. Herhaaldelijke steeds strenger worden berispingen hielpen helemaal niet, toen heb ik haar moeten ontslaan. En tja, hoe leg je uit dat iemand heerlijk kookt, maar verder iedereen afblaft, dat dat niet werkt… ik kreeg dat dan ook niet voor elkaar. Heb het maar zo gelaten, en gezegd dat ook als ze niet begreep waarom, ze toch ontslagen was en dat we haar een goede andere, meer passende werkkring toewensten…
 Een applaus ging door het kantoor, en de projectmanager haalde opgelucht adem.
Na wat rondvragen voor een vervanger, kwam er de volgende dag een nieuwe mevrouw op proef, en die is er nu nog.
Ze begon de eerste week, en ik vond haar wel wat nerveus en wat witjes, maar lette er verder niet op. Het eten smaakte, en ze deed zelf boodschappen, haar zoon chauffeerde haar voor een klein extra bedragje. Altijd beter dan een programmeur voor je laten rijden zoals de vorige kok deed.
Maar op een dag in de tweede week barste ze in snikken uit, uh dacht ik wat is er?
Ze durfde het bijna niet te vragen, bang op staande voet ontslagen te worden: ‘of ze morgen vrij kon krijgen…’.
Waarom vroegen we; ‘mijn man is 9 dagen geleden overleden en morgen is het de ‘tiende’ dag waarop we hem gedenken’ zei ze. Het is in Rusland gewoonte dat de familie dan weer een hele gedekte tafel met veel drinken en eten aan de familie, vrienden en bekenden aanbiedt. En dan wordt er getoast en veel herinneringen over de overledene opgehaald. Dat was die volgende dag dus, en ze zou veel werk hebben natuurlijk.
Mijn mond viel open van verbazing. We hadden niets gemerkt en ze had ook niets gezegd…. Je man op zaterdag begraven en gewoon de hele week doorwerken, uit angst je baantje te verliezen.
Natuurlijk mocht ze vrij en we vroegen hoe het met het geld voor de begrafenis stond. Haar gezicht betrok… niks dus… we hebben haar gelijk maar bijna een maandsalaris toegestopt voor de kosten van de begrafenis. Heel gewoon hier, om als werkgever dan wat bij te springen. Erg blij en wat beteuterd nam ze het aan. Ons in verbijstering achterlatend.
Maar hoe aardig en rustig deze nieuwe kokkin ook is, ik mis nog steeds de kaneelbroodjes en de rijzende pannen deeg, want er is eigenlijk geen vergelijk. Ik dacht nog haar aan te raden bij een bakkerij onder Belgisch management hier, omdat die altijd personeel zoeken, maar vind eigenlijk dat je de bakkers die hij al in dienst heeft zo’n collega niet kunt aandoen…
|
|
|
|
