|
Gaat de liefde door de maag?
We hebben een nieuwe kok op kantoor…
De vorige kok was er zeven jaar, liep in het begin met emmertjes afwaswater naar het toilet, maar ging met pensioen. Nou ja eigenlijk zou ze 2 jaar geleden al met pensioen zijn gegaan, maar ze vond het werk zo leuk en had een fijne band met iedereen van het team. De jonge mensen houden me jong en anders ga ik toch maar alle pijntjes thuis zitten voelen. Maar ja op gegeven moment was het toch op. Ze besloot weg te gaan, ergens als oppas te gaan werken en heeft vervolgens 2 weken staan huilen in de keuken, en is afgezwaaid met een gevulde envelop en zo’n grote bos rozen als ze nog nooit in haar leven had gekregen. Het was een mooi en verdrietig afscheid, met veel eten natuurlijk.
 Maar nu hebben we dus een nieuwe kok!
Zei is eigenlijk nog ouder maar met een ongelofelijke berg energie.
Het is een grote dominante vrouw met een stem als een bootwerker, die aan mij verklaarde dat ze eigenlijk een academische opleiding pedagogiek heeft, maar door de perestrojka zonder werk was gekomen, en toen maar was gaan koken.
Al tijdens haar sollicitatiegesprek rukte ze alle keukenkastjes open en riep, als jullie mij niet nemen ben je gek. We hebben haar toen maar aangenomen, temeer daar de andere 5 kandidaten in het geheel niet kwamen opdagen.
Ze kookt de sterren van de hemel, elke dag iets anders, en haar hobby is taarten bakken, waardoor het wel elke dag een verjaardag lijkt.
Wij zitten nu dus ongelofelijk te smullen iedere dag, in onze eigen keuken-eetkamer! Salades, soepen, vlees- en visgerechtjes, taarten. Iedere dag iets anders.
Er was helaas wel wat bijsturing nodig, in het begin. Want ze gedroeg zich als een sovjet generaal. Liep luid roepend door kantoor dat iedereen moest komen eten en je kreeg op je kop als je te laat was. Ook kreeg niet iedereen zijn bord leeg, en dan kreeg je daar weer veel commentaar op. Vooral de jongere programmeurs wisten niet zo goed daar mee om te gaan, dit hadden ze waarschijnlijk sinds hun kleutertijd niet meer meegemaakt. Ik polste bij wat mensen of zij ook geïrriteerd waren over het bazige gedrag, en dat waren ze eigenlijk ook wel, maar niemand durfde daar iets over te zeggen. Aan de ene kant komt dat door het respect voor oudere mensen, aan de andere kant blafte ze zo dominant mensen af, dat ze echt niets terug durfden te zeggen.
Ik, als baas van de club kreeg het nog wel voor elkaar mayonaise of zure room in de soep te weigeren, of om een kleine portie te vragen, maar de rest niet… iedereen wisselde dan blikken of stikte van het lachen om mijn ‘succes’.
En dat maakte de sfeer niet beter, want niemand vond het nog leuk in de eetkamer te zitten, en vertrok snel van tafel met een kop thee naar zijn toetsenbord.
Tja wat doe je dan, een nieuwe kok vinden is veel werk en haar kookkunst subliem.
Dan ga je dus praten.
En ze was eigenlijk heel blij dat ik vertelde dat we volwassen mensen zijn, zelf weten hoeveel, wat en wanneer we willen eten en dat we erg heel erg blij zijn met wat ze maakt. Was haar uitleg dat ze zoveel van ons hield, en dat we toch geen koud eten konden eten, en dat we toch niet zo weinig moesten eten. Toen heb ik uitgelegd dat we de hele dag zitten en van zwaar eten slaap krijgen en van vet eten zwembandjes… ze knikte begrijpend, maar ik was niet helemaal overtuigd of het kwartje was gevallen…
Zoiets zeg je natuurlijk voor het weekeinde, en de maandag daarop was het toch wel goed ingezonken. Een beetje schuw en onwennig probeerde ze haar nieuwe gedrag, hier en daar toch nog weer in de fout gaande, maar wisselde dan een blik vasn verstandhouding met mij.
Nu zit het helemaal goed, en er wordt weer gelachen en we kijken elkaar aan over de tafel omdat het allemaal zo heerlijk smaakt. En zij is blij, want ze heeft ook een manier gevonden met de jonge mensen om te gaan zonder ze te bedillen en af te schrikken. Heel knap eigenlijk, want het is een echte gedragsverandering waar je U tegen zegt.
Het moet voor haar eigen (volwassen) kinderen ook een aangename verandering zijn besef ik nu. Want ik zei haar nog dat je niet iedereen die jonger is als klein kind moet behandelen, maar als volwassene. Opgegroeide kinderen opgegroeide ouders. Opgegroeide kok.
En het eten? Is er alleen maar beter op geworden. Want koken is een 'liefdestransformatie' roept ze dan en wijst naar de
Young attractive well-educated cultured lady,  Russian, 34 years old, wants to find the partner in life. Her name is Angelica. She sees him being tall, because her height is 187 sm. From Sweden, Austria, Poland, Germany or Holland. She doesn’t have children, but wants to have in marriage. Photo is desired.
_stella_777@mail.ru hartstreek.
Als ik ‘s morgens het kantoor binnenkom geurt het nu naar pannenkoeken en is de koffie gezet, de tv staat luid op een ochtend tv-programma, en er wordt een pot eigengemaakte, eigengeplukte, eigengeteelde frambozenjam op een schoteltje gegoten. Waar we dan allemaal van smullen.
Misschien weet iemand van de lezers een man voor haar 187 cm lange nicht van 34 in zuid Rusland…?
‘Want de mannen hier zijn van die kleine minkukeltjes, en niet te vinden, en ze willen geen lange vrouwen, weet je’. En ze is zo mooi en ze heeft zo’n goede opleiding…
Ik heb gezegd dat ik het niet weet en zal rondvragen, bij deze dus, en neem nog een pannenkoek.
Nadat ik zei dat ik zou rondvragen heeft 'de nicht' haar foto aan mij gestuurd, een email adres geregeld en een van onze programmeurs heeft de handgeschreven Russiche tekts van de kok vertaald, hierbij dus..., en ik moet toegeven het is een plaatje!
Hopelijk helpt u haar uit de brand, want ik ben deze week van onze kokkin gaan houden.
|
